9 دی ؛ محصول درس های عاشورا

محمدباقر فرهند

دانشجوی دکترای تخحصصی علوم سیاسی – مسایل ایران

در تاریخ هر ملتی ، روزهایی است که می توان بر مبنای آن دیگر رویدادها را مورد واکاوی و تاریخ نگاری کرد . گاهی این روزها آنقدر مهم می شوند که سطح معادلات آینده را نیز بر آن استوار می سازند . فارغ از چرایی وقوع این حوادث ، یکی از این رویدادها را در تاریخ معاصر ایران و طی سالهای اخیر می توان به رویداد 9 دی ماه اشاره داشت . آنچه در سال 1388 در قالب اعتراض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری رخ داد را می بایست در یک کفه دیگر مورد واکاوی قرارداد ، اما آنچه در حوادث عاشورای سال 1388 به بهانه اعتراض رخ داد در ذات ارتباط معنا داری با نتایج انتخابات نداشت ، حرمت شکنی عزای امام حسین (ع) در عاشورای 1388 توسط برخی از مععترضین صورت گرفت . در عاشورای 88 ، از ظهر و زمان اقامه نماز در عاشورای حسینی که در میادین و خیابان ها اقامه شد آشوبگران ابتدا اطراف نمازگزاران را آتش زدند و بعد سنگ پراکنی کردند و در خاتمه نیز خیمه های عزای امام حسین (ع) را به آتش کشیدند ! و به بیانی حوادث تلخ عاشورای سال 61 هجری تکرار شد . البته این مصداق بارز نجات بخشی عاشورا نیز بود ، چرا که باز باید عاشورا وارد عرصه می شد تا مرز بین حق و باطل را مشخص کند . روند حوادث آن روزها با درگیری های گسترده خیابانی رقم خورد و عناصر مومن در شهر وارد عرصه شده و تا پاسی از شب این درگیری ها که البته با تخریب همراه بود ادامه داشت .نکته مهم این بود که فارغ از موافقت با نتایج انتخابات و یا مخالفت ، مردم برسر جایگاه اهل بیت و امام حسین (ع) با کسی تعارف نداشته و ندارند . آن روزها واقعه 9 دی رخ داد ، یعنی روز بیعت مجدد با ولایت و انقلاب اسلامی که برایش صدها هزار خون ریخته شده بود . بر این اساس باید 9 دی را فرزند عاشورا دانست . البته می بایست خودجوشی و تکلیف محوری این حرکت عظیم مردمی را نیز در نظر گرفت که به نوعی عملیات مردم یاری نیز محسوب می شود . شاید بتوان مهمترین دستآوردهای سیاسی نهم دی را در 5 بخش بیان کرد :

1- فروکش کردن غبار ناشی از اعتراضات و ترسیم مرز حق و باطل :

2- بر ملا شدن چهره منافقین و ریشه فتنه گران : 9 دی رمز اتحاد ملی برابر این نقشه بود.

3- کاهش اثرگذاری خواص بی بصیرتی که مدعای همراهی با انقلاب را داشتند .

4- واکسینه شدن نظام در مقابل بلایا : روش اعتراض به مسئولین را در بسیاری موارد می آزمایند و می اموزند که طرفین چگونه به همدیگر اعتراض نمایند بدون اینکه خدشه ای به نظام سیاسی و ارزش های ایشان وارد نشود و این دقیقا نکته مهمی است که باید به ان توجه شود .

علی ایحال مدل رفتاری آشوبگران و حامیان ایشان در سال 88 ، نشان از استراتژی ایشان در بازی داشته که زمینش را خودشان سوزانده اند و دیگر محلی از ارعاب در میان مردم ندارند . نگارنده بر این باور است که اعتراض به کنشگران سیاسی امری پسندیده است ، اما با حفظ شعائر و مرزهای حاکم بر جامعه .